Spatzo y las lenguas maternas...
Vittorio Mayer Pasquale, Spatzo, en la lengua de los Gitanos Sinti, significa «pajarillo», un sobrenombre que nos recuerda el sentido de aquélla libertad muchas veces evocada por este poeta que a lo largo de su vida ha experimentado momentos de gran sufrimiento. A través de su poesía de frente a las adversidades de la suerte, Spatzo nos da muestras de haber sabido conservar intacta esa ánima gitana hecha de cosas simples e inmediatas. El siguiente poema fue escrito en 1999 en el idioma de los Sintos Piemonteses (Italia) «con el augurio [dice Spatzo] que ellos no olviden la lengua de sus padres. Lamentablemente, soy consciente de que se trata de un augurio tardío, ya que el abandono de la lengua madre está ya en un proceso irreversible en esta fase histórica.» Y afirma el poeta gitano «en nuestro mundo servil al capitalismo y al consumismo la gente aprende un idioma sólo si éste le es útil. Quizás se necesita comenzar a entender que se puede aprender (o re-aprender) una lengua para ser útil a la misma, para hacer que no muera sino que siga existiendo como una parte importante de la identidad de un pueblo»
Chib marí
Kamáva tu
chib marí.
Tu sal bravalí ta chororí
sar jamén.
Kántu sam bibaxtalé
ménge tu déssa le láu par te rovás,
kántu sam kontán
ménge tu déssa le láu par te sas,
kántu si-amén bróxa te garavássa men
tu, chib marí, déssa ménge ne vast.But pirdál méncha
pren sa le dromá do vélto,
sálas i jag da maré giljá,
ma kaná
andrén kalá džungalé pláse
kaj chidéna men le gadžé
tu meréssa ne písla óni divés,
sar jamén.Se našavássa tu
nínge jamén sam našadé.
Šunén chavalé,
šun ternibén,
maré puré Sínti
mukjén-le ménge
kajá šukár, gulí chib.
Na bistarás la,
sikavás la kaj maré chavé,
indžarás la sémpar méncha
sar o kórkoro braválimo
ke si-amén.
Lengua nuestra
Te amo,
lengua nuestra.
Tu eres rica y pobre
como nosotros.
Cuando estamos tristes,
tú nos das las palabras para llorar,
cuando estamos felices
tú nos das las palabras para alegrarnos,
cuando debemos escondernos
tú, lengua nuestra, nos ayudas.Tú has viajado junto a nosotros
por las calles del mundo,
eras el fuego de nuestras canciones,
y ahora
en éstos terrenos deplorables
que nos dan los payos
tú vas muriendo un poco cada día,
como nosotros.Si te perdemos
también nosotros nos perderemos.
Escuchad, muchachos,
escuchad, jóvenes,
nuestros viejos Sintos
nos han dejado
ésta lengua bella y dulce.
No la olvidemos
Enseñémosla a nuestros hijos,
conservémosla siempre con nosotros
como el único tesoro
que nos pertenece.
Comentarios » Ir a formulario
![]()
Autor: Miguelo
Fecha: 04/04/2008 01:27.
